Art. 140 kodeksu pracy stanowi, że w przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy lub jej organizacją albo miejscem wykonywania pracy może być stosowany system zadaniowego czasu pracy. Pracodawca, po porozumieniu z pracownikiem, ustala czas niezbędny do wykonania powierzonych zadań.

Taki system czasu pracy nie może dotyczyć dowolnie wskazanych pracowników. Może być zastosowany tylko w przypadku szczególnego rodzaju pracy, jej organizacji lub miejsca wykonania. Najczęściej więc wprowadza się go, gdy ciężko jest określić moment jej rozpoczęcia i zakończenia, kontrolować czas wykonania pracy lub gdy praca zależna jest od zmiennych okoliczności.

Czas pracy w tym systemie nie jest więc określony godzinowo, ale wynika z zakresu zadań, które pracownik ma obowiązek wykonać w ciągu dnia. Nie oznacza to jednak, że czas pracy w tym systemie jest całkowicie nieograniczony. Zadanie powinno być ustalone tak, by mogło być zrealizowane w ramach podstawowego czasu pracy wynikającego z art 129 kodeksu pracy tj. „ Czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy„. Czasem związany jest z wewnętrznymi regułami pracy np. godzinami otwarcia sesji, czasem urzędowania.

Zasadniczo więc czas ten nie może przekraczać podstawowego czasu pracy, jednak w sytuacji gdy będzie konieczność wykonywania pracy dłużej niż przewidują to normy, pracownikowi nie będzie przysługiwać wynagrodzeni za pracę w godzinach nadliczbowych.

Czas konieczny do wykonanie pracy określa pracodawca po porozumieniu z pracownikiem. Pracownicy zwykle mają względną swobodę co do godzin pracy.
W taki systemie pracują najczęściej listonosze, kierowcy, dozorcy domów, inkasenci, przedstawiciele handlowi.

Podstawa prawna: Art. 140 Kodeks pracy