Ustalenie indywidualnego czasu pracy następuję z inicjatywy pracownika, co oznacza, że pracodawca nie może narzucić go wbrew woli pracownika.
Wniosek o wprowadzenie indywidualnego czasu pracy

Art. 142 Kodeksu pracy wymaga, aby miał on formę pisemną. Przepisy nie określają treści wniosku, w związku z czym jego treść może być przez pracownika sformułowana dowolnie. Wniosek powinien jednak zawierać propozycję nowego rozkładu czasu pracy chociażby dlatego, że pracownik zna najlepiej swoje potrzeby. Pracownik we wniosku powinien również umotywować swoją prośbę tak, aby pracodawca przychylił się do wprowadzenia wobec niego indywidualnego czasu pracy.

Najczęściej wniosek pracownika o wprowadzenie indywidualnego czasu pracy dotyczy niestandardowych godzin rozpoczynania i kończenia pracy np. z powodu:
• obowiązków rodzinnych,
• opieki nad dzieckiem (w stosunku do pracownic karmiących piersią),
• trudności komunikacyjnych(takich jak : zmiana rozkładu jazdy pociągów, autobusów),
• podjęcia dodatkowego zatrudnienia przez pracownika,
• w stosunku do osób niepełnosprawnych.

Pracodawca nie ma obowiązku uwzględnić wniosku o indywidualny czas pracy.

Należy również pamiętać, że indywidualny rozkład czasu pracy nie może zmieniać systemu czasu pracy, w którym pracownik jest zatrudniony oraz naruszać zasad ochronnych dla niego charakterystycznych takich jak: przeciętnie 40-godzinnej normy czasu pracy, zakazu pracy w niedziele i święta, prawa do jednej na cztery tygodnie niedzieli wolnej od pracy, prawa do dobowego i tygodniowego odpoczynku, czy przeciętnie 5-dniowego tygodnia pracy. Ustalenie indywidualnego rozkładu czasu pracy możliwe jest wobec pracownika zatrudnionego w podstawowym systemie czasu pracy, jak i w równoważnym systemie czasu pracy.

Zobacz również serwis: Praca kobiet