Ochrona przed wypowiedzeniem

Ta wolność jest jednak dla pracodawców ograniczona przez przepisy ustawy o ochronie przed wypowiedzeniem (Kündigungsschutzgesetz) i przez poszczególne ustawy dotyczące np. ochrony kobiet ciężarnych. Ustawa o ochronie przed wypowiedzeniem ma jednak zastosowanie tylko dla pracowników o co najmniej sześciomiesięcznej przynależności zakładowej. Poza tym nie obowiązuje ona w zakładach pracy, które zatrudniają w regule 10 albo mniej pracowników.

Odprawa dla pracownika zwolnionego z pilnych przyczyn zakładowych

Ustawa o ochronie przed wypowiedzeniem przewiduje od 2004 r. możliwość uzyskania odprawy od pracodawcy.

Na podstawie § 1a tej ustawy pracownicy mają roszczenie o zapłacenie odprawy (Abfindung) za utratę miejsca pracy, jeżeli pracodawca wymówi umowę o pracę z pilnych przyczyn zakładowych i zaproponuje on zarazem pracownikowi odprawę na ten wypadek, że on nie wniesie w terminie trzech tygodni pozwu do sądu pracy.

Wymagalne roszczenie pracownika do zapłaty odprawy zakłada, że pismo zawierające wypowiedzenie (Kündigungsschreiben) zawiera oświadczenie pracodawcy, że wypowiedzenie nastąpiło z pilnych przyczyn zakładowych i pracownik ma prawo do odprawy, jeżeli w terminie trzech tygodni nie wniesie pozwu do sądu pracy.

Wysokość odprawy nie musi być przez pracodawcę podana. Na podstawie § 1 a ust. 2 tej ustawy wynosi ona połowę miesięcznego wynagrodzenia za każdy rok przynależności zakładowej pracownika. Jeżeli pracownik nie złoży pozwu do sądu pracy, to ma roszczenie do zapłacenia odprawy. Strony umowy o pracę - pracodawca i pracownik - nie są związane ustawą i mogą wypertraktować wyższą albo niszą odprawę. W tych wypadkach nie jest to odprawa w sensie ustawy o ochronie przed wypowiedzeniem. Jeżeli zatem pracodawca chce wypłacić niższą odprawę od wysokości przewidzianej w ustawie, to musi pouczyć pracownika, że jego propozycja nie jest propozycją przewidzianą przez ustawę. Pracownik ma wtedy prawo wnieść pozew do sądu pracy.