Niezdolność do pracy

Przede wszystkim § 5 ust. 1 ustawy o dalszym wypłacaniu wynagrodzenia (Entgeltfortzahlungsgesetz) przewiduje obowiązek pracownika do niezwłocznego poinformowania pracodawcy o chorobie i jej przypuszczalnej długości. Jeżeli niezdolność do pracy z powodu choroby trwa dłużej ja trzy dni, to pracownik zobowiązany jest przedłożyć pracodawcy zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy oraz o przewidywanej jej długości.

Naturalnie te obowiązki informowania pracodawcy o niezdolności do pracy nie mają charakteru osobistego i mogą być spełnione przez członka rodziny albo inne osoby. Umowy o pracę mogą przewidywać też obowiązek niezwłocznego poinformowania o niezdolności do pracy oraz niezwłocznego przedłożenia zaświadczenia lekarskiego. Niezachowanie tego obowiązku może prowadzić do upomnień a nawet do wypowiedzenia stosunku pracy. W szczególności w tych wypadkach, kiedy umowa o pracę przewiduje obowiązek, zaleca się we własnym interesie dopilnowanie tego obowiązku. Pracownik otrzymuje w czasie choroby za okres sześć tygodni pełne wynagrodzenie od pracodawcy, jakie otrzymałby, gdyby w tym czasie pracował. Na podstawie art. 92 polskiego Kodeksu pracy, za czas niezdolności do pracy wskutek choroby trwającej - łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do 80 % wynagrodzenia.

Po upływie 6 tygodni niezdolny do pracy pracownik otrzymuje już zasiłek chorobowy od kasy chorych. Wysokość zasiłku uregulowana jest § 47 Kodeksu socjalnego V ( skrót: SGB V).