Nieuzasadnione lub niezgodne z prawem wypowiedzenie

Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nie określony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umowy o pracę, jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu, sąd może orzec o przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach.

Orzeczenie o przywróceniu do pracy jest wydawane przez sąd zawsze po upływie okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Jest to orzeczenie konstytutywne, które znosi skutek wypowiedzenia w postaci rozwiązania stosunku pracy i reaktywuje stosunek prawny wcześniej istniejący między stronami. Powoduje ponowne nawiązanie stosunku pracy o takiej samej treści jak ten, który został rozwiązany, pod warunkiem, że pracownik z ciągu 7 dni od przywrócenia do pracy zgłosi gotowość niezwłocznego podjęcia pracy. Zgłoszenie gotowości do pracy nie wymaga żadnej szczególnej formy, a więc może nastąpić zarówno pisemnie, ustnie, jak też przez każde inne zachowanie objawiające wobec pracodawcy wolę pracownika do podjęcia pracy. W razie niezgłoszenia się pracownika do pracy w terminie, pracodawca może odmówić ponownego zatrudnienia, chyba że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika.

Przywrócenie do pracy pracownika ma nastąpić na poprzednich warunkach. Polega to na dopuszczeniu pracownika do wykonywania czynności należących do jego obowiązków sprzed rozwiązania umowy o pracę

Na podstawie orzeczenia o przywróceniu do pracy, po stawieniu się pracownika do pracy, powstaje stosunek pracy o dawnej treści, a zatem orzeczenie to odtwarza istniejący pierwotnie stosunek pracy. Nie można zrównywać roszczenia o przywrócenie do pracy z roszczeniem o ponowne nawiązanie stosunku pracy lub z roszczeniem o zatrudnienie na stanowisku równorzędnym. Inny charakter tych roszczeń wynika nie tylko z odmiennego przepisu ustawy, lecz także z celu, jakiemu one służą.

Zobacz również serwis: Pracownik przed sądem