Podstawowe cechy umowy na czas wykonania określonej pracy.

Przepis art. 25 Kodeksu Pracy wyróżnia wśród terminowych umów o pracę umowę na czas wykonania określonej pracy. Podobnie jak umowa zawarta na czas określony, jest ona odmianą terminowej umowy o pracę, zwieraną w celu świadczenia przez pracownika pracy wchodzącej w zakres pewnego oznaczonego i z góry ograniczonego w czasie zadania (np. budowy jakiegoś obiektu, zbioru plonu w gospodarstwie rolnym).

Umowy tego rodzaju różnią się od umów na czas określony tym, że nie wskazują nawet pośrednio dnia zakończenia stosunku pracy, lecz ustanie tego stosunku uzależniają ogólnie od przyszłego zdarzenia w postaci zakończenia określonej pracy. Z reguły umowę taką zawiera się w sytuacjach, kiedy strony stosunku pracy chcą ograniczyć w czasie jego trwanie, jednak w chwili zawierania umowy nie mogą ściśle określić okresu jej obowiązywania.

Zobacz: Porada prawna

A zatem tego typu umowy zawiera się przy pracach dorywczych, sezonowych, które nasilają się w pewnych okresach, jak np. remonty, kampania cukrownicza, zbiór owoców..

Innymi słowy, czas trwania tej umowy jest uzależniony od wykonania powierzonej pracy (zadania), a nie od nadejścia określonego terminu oznaczonego w dniach, tygodniach, miesiącach czy latach. Ustanie tego stosunku pracy uzależnione jest, więc od przyszłego zdarzenia w postaci zakończenia określonej pracy.

Termin ten musi być jednak pewny, nie zaś uzależniony od pracodawcy. Nie może być to zatem umowa np. na okres, kiedy pracodawca ma zamówienia. Należy mieć świadomość, iż umowa o pracę na czas wykonania określonej pracy nie podlega w zasadzie wypowiedzeniu.