Ustawa antykryzysowa o umowa o pracę na czas określony

Przepisy ustawy antykryzysowej o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców miały zastosowanie tylko do osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym przyznano zdolność prawną oraz do wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Ustawa nie miała zastosowania do pozostałych pracodawców. Ponadto pracodawcy musieli spełniać określone warunki, aby mogli zostać objęci ustawą antykryzysową. U pracodawców takich musiał nastąpić spadek obrotów gospodarczych, ale nie mogli oni zalegać w opłacaniu podatków ani składek na ubezpieczenia społeczne. 

Ustawa antykryzysowa zawieszała czasowo obowiązywanie art. 25  ¹ Kodeksu pracy. Artykuł ten stanowi, że zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o prace nie przekroczyła 1 miesiąca. Zawieszenie tego artykułu obowiązywało do końca 2011 roku. Zgodnie z przepisami ustawy antykryzysowej okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 24 miesięcy. Za kolejna umowę na czas określony, uważa się umowę zawartą przed upływem 3 miesięcy od rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy zawartej na czas określony.

Zobacz także: Na jak długo można zawrzeć umowę o pracę na czas określony